Aquilino Iglesia Alvariño

Homenaxeado Ano 1986


Aquilino Iglesia Alvariño naceu en Seivane, Vilarente, Abadín, no ano 1909. Morreu en Santiago en 1961.

Estudiou no Seminario de Mondoñedo, berce de tantos escritores lucenses. E logo, na Uníversidade de Santiago. Ensinou e dirixiu o Colexio León XIII, de Vilagarcía de Arousa e, posteriormente, foi catedrático dos Institutos de Lugo, Pontevedra e Santiago, e axudante na Unversidade. Foi membro do Seminario de Estudios Galegos e da Real Academia Galega. Traductor de clásicos, crítico, ensaista... O seu gran labor foi a poesía, cargada de humanismo e bucolismo. Os primeiros versos publicounos ós 16 anos. Estes, debido á súa grande formación humanística, son de feitio clasiscista.

O seu primeiro libro -SEÑARDÁ- vería a luz en 1930, ó que seguíu CORAZÓN AO VENTO, pero a súa madurez definitiva prodúcese despois da guerra civil.

Logo dun longo silencio en 1947 aparece CÓMAROS VERDES, e por fin LANZA DE SOLEDÁ, NENIAS e LEVA O SEU CANTARE (libro póstumo a cargo dos seus amigos, de recopilación, de diversos materiais poéticos).

 

HOMENAXE A RAMÓN CABANILLAS (frag.)

Viñeran anos de carnada e alas de corvo,

sombras desabogosas, chegaran as rulas,

o vento cantaba nas lanzas e nas almeas,

esa canción de ferro tan sabida.

Os que irían ás rilleiras do olvido,

cansos de andar arrastro polas viñas e pumaregas,

viran chegar os señores da terra sobre os seus cabalos,

e fixeron homenaxe ós poderosos

cos seus corazóns máis tristes que a noite

á sombra das súas fillas.

E soñaron entón en terras anchas coma mares

onde pousar o mel do seu corazón sin medida,

e botaron negras naus á mar dos deuses,

e sobre mares de cinza de orxos tristes,

e sobre mares ledas de ribeiras sin conto,

puxéronse de xonllos cos ollos entrabertos ós lonxes.

E nunha doce fumareda viran esborrallarse as torres;

unha polvareda de terra morta íbaas pouquiño a pouco soterrando

Soñaran entón outra vez en erguer a cidá de arriba abaixo

e abrir os camiños ás canciós,

esperar neles aínda o mercador de panos e coiros finos de cerro

e o de copas de aramio e lámparas de corno,

e o que trae un corvo que fala e herbas de amor,

e o que libra do medo o corazón servo e cativo.

Doce deserto de sonos de area, que o vento leva e trae,

Ciudades de ouro rebrilando no aire morno do serán.

Doces ciudades asolagadas en sons que despertan ó mencer

os labancos pelengrinos.

Corazóns desfeitos como mares sin sosego

navegan tristes cara ás terras de xentes de outra fala

e xa pensan morrere sen ver o doce fume dos eidos nativos.

Pero aquí está o poeta das aradas leves do sono,

noso irmán o poeta das boas novas.

Na ribeira onde se fon os barcos ledos dos sonos que non morren

o seu canto arbora claras bandeiras no mencer.